Dziś obaj są już w nieco innym miejscu swojej twórczej drogi. Ambroziak poprzez stypizowanie sylwetek bohaterów swoich rzeźb oraz pozbawienie ich indywidualnej fizjonomii kreuje nowego everymena: uwikłanego w problemy współczesności, obarczonego ciężarem doświadczeń, odciskających na nim niezatarte piętno, ale także ulegającego całemu spektrum archetypicznych, pierwotnych, nieskażonych cywilizacyjnymi naleciałościami instynktów. Roszkowski natomiast przeszedł od figuracji w kierunku abstrakcji, która dziś stanowi dominantę jego twórczości. Tym, co wyróżnia jego malarstwo, jest gruba, mięsista tkanka obrazu, fakturalne rozbuchanie oraz wyjście poza płaszczyznowość dwuwymiarowego medium w kierunku trójwymiarowości reliefu.

Choć języki formalne, w jakich wypowiadają się obaj artyści, zdecydowanie się od siebie różnią, tym, co łączy Ambroziaka i Roszkowskiego, jest emanująca z ich prac ucieleśniona ekspresja, wynikająca m.in. z jakości haptycznych. Włączenie somatycznych doświadczeń do recepcji tworzonych przez nich obiektów artystycznych pozwala ukazać ciało jako aktora generującego ich znaczenia, a także wyraziciela i nośnik emocji i stanów psychicznych.

Cielesność rzeźb Ambroziaka jest czytelna i łatwo dostrzegalna, gdyż za główny motyw obrał on nagą ludzką sylwetę. Z kolei u Roszkowskiego jest ona bardziej utajona i wiąże się z zakorzenieniem jego obrazów w fizycznym doświadczeniu aktu malarskiego, którego efekt – skończone płótno – stanowi kondensator energii przekazywanej za pośrednictwem ciała artysty. Treści zakodowane, manifestowane i wskazywane w każdym szczególe prac obu twórców dowodzą, że to, co odbierane zarówno sensorycznie, jak i na poziomie emocji, jest jednocześnie sensowne – ma swoją logikę, treść, znaczenie, uzasadnienie.