Cykl składa się z szesnastu figur, odpowiadających szesnastu typom osobowości oraz szesnastu gatunkom zwierząt występujących w poszczególnych województwach Polski.

To mapa psychofizyczna kraju — nie geograficzna, lecz funkcjonalna. Każdy obraz łączy sposób reagowania człowieka z biologiczną strategią przetrwania konkretnego gatunku, traktując je jako jedną, wspólną formę istnienia.

Zwierzęta nie pełnią tu tylko roli symboli ani alegorii. Są realnymi, często zagrożonymi organizmami, funkcjonującymi w określonym środowisku, często obok ludzi. Ich obecność w pracach odsyła do kontekstu ekologicznego, ale nie w sposób deklaratywny czy publicystyczny. Ekologia pojawia się tu jako kwestia równowagi, adaptacji i granic — zarówno w skali środowiska naturalnego, jak i ludzkiej psychiki. Człowiek i zwierzę nie zostają zestawieni na zasadzie metafory, lecz połączeni w jeden organizm reakcji. Skóra, mięsień, gest i postawa stają się wspólnym językiem. Obrazy nadal rejestrują stany graniczne: ochronę, dominację, wycofanie, impulsywność, opiekę, strategię. To nie portrety jednostek, lecz zapisy sposobów funkcjonowania w świecie, który wymusza ciągłą gotowość do reakcji.

Wystawa proponuje współczesny bestiariusz lokalny — osadzony w polskim krajobrazie, biologii i kulturze. Jednocześnie pozostaje uniwersalna: pokazuje, że mechanizmy przetrwania, które obserwujemy w naturze, są nadal aktywne w ludzkim ciele i zachowaniu. Każda siła ma swój cień, każda strategia kosztuje. Międzygad nie jest opowieścią o jednostce, lecz o wspólnym napięciu pomiędzy naturą a strukturą, instynktem a kontrolą. To zapis relacji człowieka z otoczeniem (i odwrotnie), w którym żyje — lokalnym, biologicznym i społecznym — oraz pytanie o to, jak długo można utrzymać równowagę, zanim organizm zacznie się bronić lub znikać.