Epoka tanich lotów i zdjęć satelitarnych upowszechniła i w jakimś stopniu strywializowała niezwykłość doświadczenia, jakim jest przyglądanie się światu z wysokości. W samolocie coraz częściej spoglądamy z obojętnością przez okno, część pasażerów śpi. Zdjęcia satelitarne służą nam najczęściej do wyszukiwania dróg dojazdu i interesujących miejsc po drodze. Spójrzmy na to inaczej. Widok za oknem samolotu lub zdjęcia satelitarne ujawniają nam niezwykłe struktury i porządki natury oraz te, które są wynikiem koegzystencji człowieka i przyrody. Rzeki, lasy, morza, wypiętrzenia górskie, pola i miasta, architektura, ślady minionych cywilizacji, wszystkie one zdają się być niemymi świadkami historii. Izabela Rudzka skorzystała na swoich płótnach z powyższych doświadczeń w sposób nowatorski i niebanalny, wiążąc czas z przestrzenią. W intrygujący sposób mamy do czynienia z przejawem Einsteinowskiej teorii względności i konceptem czasoprzestrzeni, czyli nierozerwalności wymiarów czasu i rzeczywistości trójwymiarowej. Przypomina to także dyskusje, które toczyły się nad fenomenem języka Indian Hopi, który nie posiada znanych nam pojęć czasu w odniesieniu do przeszłości i teraźniejszości. Ich język posiada za to słowa, które znaczą jednocześnie „tam” i „wtedy” oraz „tu” i „teraz”.

Obrazy Izabeli Rudzkiej mają swoje źródła w analogicznym przeżywaniu oraz myśleniu o historii i przestrzeni. Oglądamy obrazy związane z konkretnymi miejscami i wydarzeniami (Ławica, Rawicz, Żnin, Gliwice) oraz płótna przedstawiające tereny z mniej uchwytnymi odniesieniami (Słona Ziemia, All That Jazz, Wylatkowo). Te pierwsze są wynikiem autorskich projektów artystyczno-naukowych realizowanych w roku 2018 i 2022 pod nazwami „Przestrzeń i czas w malarskim przekazie historii” i „Odbicia czasu historii”. Projekty te odnosiły się do Powstania Wielkopolskiego i Powstań Śląskich. Zostały przedstawione na obrazach z perspektywy i czasu, i przestrzeni. Dzieją się i „tu” i „tam”, „teraz” i „wtedy”. Emocje i dramaturgia z nimi związane, ich skutki i znaczenie zostały przefiltrowane przez narzędzia sztuki, wkroczyły w świat malarstwa. Dopełniono je nowymi, wykraczającymi poza ilustracyjność, znaczeniami.

Artystka czaruje materią i tkanką malarską. Struktury, które powstają, zagęszczenia i płaszczyzny są warte zatrzymania i bacznej obserwacji. Widzimy nie tylko nawiązania do historii, konkretnych wydarzeń i miejsc, znajdujemy też sens i logikę obrazu. Punkt wyjścia może być czytelny, efektem jest w gruncie rzeczy abstrakcyjna gra form, kolorów i plam. Narzędzia i pędzel prowadzony pewną ręką artystki dają w rezultacie obrazy będące świadectwami poszukiwań i odkryć malarskich, są pełne energii i bardzo nieoczywistych rozwiązań. Wypracowanie rozpoznawalnego, indywidualnego języka sztuki jest zjawiskiem niepowszednim, wartym uwagi i respektu”.