Malarstwo Krzywaka również serwuje nam światy, których nie jesteśmy w stanie jednoznacznie zidentyfikować – to obraz pod mikroskopem? A może przeciwnie – to widok z oddalenia? Fragment czy całość? Płótna przyciągają nas, aktywując liczne pytania i stymulując wątpliwości. To korzenie drzew? Jakiś świat podziemny? Może ryzosfera, w której impulsy symbiotycznie przepływają między korzeniami, roślinami, bateriami a grzybami? Dzięki nakładaniu się na siebie warstw malowanych akrylem i aplikowanych na płaszczyznę sprayem motywy zyskują głębię i płynność, co nadaje im żywotności znamiennej dla biomorficznej abstrakcji.

Obrazy Królikowskiej powstają z kolei na transparentnej organzie, która nadaje kompozycjom lekkości i intensyfikuje postrzeganie namalowanych motywów. Jawią się one na owym przezroczystym podłożu niczym formy nieledwie namacalne. Malowane mieszanką akrylów i olejów lśnią na powierzchni jak wilgotne tkanki. Zyskujemy wgląd w te miejsca ciała, które uchylają się naszym spojrzeniom, pozostając głęboko ukryte.

Tajemnice ciała w swoich dziełach eksploruje również Gliszczyński, który w swojej unikalnej technice „żłobi” w warstwach wosku z pigmentami, jakby drążył w organicznych tkankach. Jego obrazy to przekroje przez jakieś bliżej nieokreślone organizmy, fascynujące żywymi barwami, które odkrywają się wraz z kolejnymi warstwami. „Obiekt biomorficzny” zarówno swoją formą, jak i tytułem bezpośrednio nawiązuje do nurtu organicznej abstrakcji, dialogując z dziełami Jeana Arpa czy Constantina Brâncuși.

Z kolei Leśnik skupia się na kształtach przypominających kwiaty. Gra więc zarówno z formami pochodzącymi z natury, jak i nawiązuje do słynnych kwiatów Andy’ego Warhola. Biomorficzność w redakcji tego malarza jest zatem ciekawie zapośredniczona przez tradycję artystyczną.