W sztuce Berdyszaka rozpoznajemy specyficzny rodzaj traktowania „martwej natury” (w sensie bezpośredniego, przestrzennego sytuowania), w której poruszał aktualne problemy współczesnej rzeczywistości – jej symbole, mity, lęki, niepokoje etc. Można tu wyróżnić takie „martwe natury” jak militarne, klerykalne, biznesowe, turystyczne czy hipisowskie; każda prowokacyjnie i w wielu wypadkach sarkastycznie, komentuje nasze postrzeganie świata, naszą, często naiwną i stereotypową, wiarę w porządek świata. Rozpoznajemy w nich przedmioty, ale wszystkie są jakby niedostępne – „zapakowane”, „chronione” – obszyte tkaniną, za każdym razem adekwatną (kolor, deseń) do problemu, o którym artysta w danej chwili nam opowiada. W ostatnim czasie artysta realizuje prace w cyklu „Dialogi”, adresowane lub raczej inicjujące „rozmowę artystyczną” z konkretnymi osobami – artystami, pisarzami.

O pracach artysty z tego cyklu np. o „Nie dziękuję już widziałem” nawiązującej do twórczości francuskiego pisarza Georga Batailla, Katarzyna Zahorska pisała: W swoim obiekcie Berdyszak akcentuje przypisane naturze oka skrajności – wstręt i fascynację. Odseparowując je od reszty ciała, przywraca mu jego banalną, kulistą, oślizgłą fizyczność. […] Towarzyszący eksploracji oka mechanizm odrazy i pociągu, twórca wizualnie i symbolicznie osadza na gruncie zagadnienia konsumpcji, która przecież – w świecie współistniejącej apoteozy i dewastacji obrazu – zawsze jest niezbędna i pożądana, ale też nadmiarowa i kompulsywna. […] I dalej, o innej realizacji z tego cyklu Zahorska konstatuje: Wszystkie te rozważania Berdyszak kontynuuje też w pracy „Wyłupiona hontologia obrazu”, w której, poprzez dialogowanie z dziełem „TV Budda” Nam June Paika, tym silniej wybrzmiewają problemy związane nie tylko z desakralizacją i utowarowieniem uświęconego niegdyś obrazu, ale też z jego upolitycznieniem, zideologizowaniem, przekształceniem w narzędzie manipulacji, władzy i opresji. [Katarzyna Zahorska „Oko, obraz, perwersja, świętość i wstyd”, 2025]