Edycja 2024

„Bujanie w obłokach – Kiedy odpłynę?” – wystawa rzeźb Emilii Boguckiej i malarstwa Julii Curyło w Płockiej Galerii Sztuki

Płocka Galeria Sztuki zaprasza 6 pażdziernika o godzinie 18.00 na wernisaż prac „ Bujanie w obłokach – Kiedy odpłynę? „ autorstwa Emilli Boguckiej i Julii Curyło.

Ekspozycję tworzą prace dwóch artystek, prezentujące ich najnowsze osiągnięcia na polu sztuki. Jest to spotkanie z twórczością malarki i rzeźbiarki, które znalazły wspólne porozumienie, tworząc dialog między malarstwem a rzeźbą, skupiony na problematyce szeroko pojętej kobiecości, ulokowanej gdzieś między światem obiektywnym a marzeniami. Przedstawione na wystawie dzieła to zróżnicowany formalnie zbiór prac z ostatnich lat twórczości artystek. Wśród nich zobaczymy obrazy Julii Curyło, pochodzące z serii „Kobiety i legendy” i „Kosmogonie” oraz rzeźby Emilii Boguckiej z cykli: „Pływające”, „Ulotne”, „Tańczące”, „Rzeźba powitalna”, „Pływaczki” oraz „Kiedyś odpłynę”.

Julia Curyło, artystka o znaczącym dorobku, w swoich dziełach łączy niekonwencjonalny miks stylów, który można by określić „neo-pop-artowym surrealizmem”. Jej wielkoformatowe prace emanują żywymi barwami i pełną emocji treścią. Malarka w najnowszych pracach z cyklu „Kobiety i legendy” koncentruje się na ukazaniu swojej wizji kobiecości, nawiązując do historii sztuki i filozofii. Natomiast w pracach z serii „Kosmicznej” artystka buduje własną kosmogonię, zderzając religijny obraz świata z jego naukową wizją i odkryciami z dziedziny astrofizyki. Jej prace, choć pełne humoru i pozornego kiczu, ukrywają pod powierzchnią głęboki feministyczny przekaz, wypływający wprost ze stosowanej przez nią ikonografii.

Julia Curyło posiada mistrzowską umiejętność ukazania w plastyczny sposób zderzania współczesnej codziennej rzeczywistości z światem fantastycznym. W klimacie niedopowiedzenia tworzy zestawienia elementów pozornie niepasujących do siebie znaczeniowo: barokowe putta, czaszki ludzkie i zwierzęce, wspomniane baloniki w kształcie zabawkowych zwierzątek, elementy ikonografii maryjnej, sylwetkę astronauty, czuwającego jak „święty strażnik” na granicy światów – ziemskiego i nieodkrytej otchłani kosmosu.

Twórczość rzeźbiarska Emilii Boguckiej to wynik poszukiwań nowego sposobu obrazowania formy ludzkiego ciała, tego co w niej nieuchwytne i niematerialne. Zamierzeniem artystki jest przedstawienie, tego co nierzeczywiste i duchowe w ludzkiej formie. Emilia Bogucka eksploruje relacje między materialnością a duchowością, tradycją a nowoczesnością, tworząc rzeźby o subtelnej sensualności i abstrakcyjnej formie. Jej efemeryczne dzieła przywodzą na myśl ludzkie kształty o zróżnicowanej fizycznej ekspresji i wyczuwalnym wewnętrznym nastroju. Artystka skupia się na oddaniu wrażenia ulotności i lekkości rzeźbionej formy. Uzyskuje dzięki temu efekt łagodności stworzonych postaci.

Emilia Bogucka w swoich pracach skupia się na poszukiwaniach nowych form wyrazu, sytuując je gdzieś na styku abstrakcji z figuracją. Główną inspiracją dla artystki jest człowiek w znaczeniu uniwersalnym. Rzeźbi postacie kobiety o odrealnionych kształtach, ale jednocześnie umiejscawia je w konkretnej przestrzeni.

Wystawa Julii Curyło I Emilii Boguckiej jest próbą odpowiedzi na pytania dotyczące miejsca sztuki współczesnej w otaczającym nas świecie. Jak daleko możemy posunąć granice wyrazu artystycznego? Jakie relacje zachodzą między odwołaniami do tradycji a poszukiwaniem nowych form? Jakie role pełni sztuka w odzwierciedlaniu i kształtowaniu naszych marzeń i rzeczywistości?

advanced divider

Najnowszeaktualności