Jednak najważniejszą ideą i kluczem do pełnego zrozumienia cyklu jest relacja między słowem a treścią. Drukowane przed dekadami teksty, nasycone religijną, społeczną i moralną refleksją, nie zostały całkowicie zatarte. Słowo, choć zdekonstruowane i ułożone w nowe kompozycje, wciąż posiada wielką moc, rezonuje we współczesnej formie. Tytułowa „naprawa duszy” – zarówno w ujęciu jednostkowym, jak i globalnym skłania do przedanalizowania fundamentalnych wartości oraz ponownego odczytania znaczeń.

Dáša Lasotová (Vřesina, 21 września 2026 r.): W cyklu Naprawa duszy artystka wykorzystuje egzemplarze czasopism: Głosy Katolickie i Tygodniki Katolickie, odnosi się zarówno do fizycznych właściwości tego tworzywa, jak i do treści niesionych przez prasę. Widzimy tu wiele pomysłowych przekształceń fizycznej materii gazety w formy, których struktura prowadzi nas ku odczytaniu nowych znaczeń – reinterpretacji tekstów powstałych w połowie XX wieku. Możemy czytać o kobiecie, o roli pieśni w jej życiu, o tym, że kobieta też jest człowiekiem; możemy zaglądać przez dziurkę od klucza, obserwować sekrety – te prawdziwe i te zmyślone – dostrzec ogród oraz kontemplować samotność, piekło, prawdę i kłamstwo…

Istota przekazu – wywiedziona z tytułów prac – niesie ze sobą pewien niepokój. Skłania do pytań o miejsce kobiety w świecie i o to, jak go ona doświadcza – czy to w przeszłości, czy w teraźniejszości, w dowolnym czasie i miejscu, w kościele czy w rodzinie – a także o stan jej duszy w relacji do świata zewnętrznego i wewnętrznego oraz do własnego serca. Elementy sakralnej atmosfery – oddane tu za pomocą dawnego druku – splatają się z przestrzenią Czerwonego Kościoła. Miejsce to stało się nie tylko przystanią dla ducha, ale także domem dla ducha sztuki i przestrzenią spotkań ze sztuką oraz z drugim człowiekiem – spotkań, które w moim odczuciu niosą w sobie ogromny potencjał uzdrawiania duszy.

Postrzegam obecną wystawę prac Joanny Imielskiej jako wspaniałą okazję do właśnie takich spotkań – okazję, której życzę nam wszystkim.