Nie interesowały mnie gwałtowne uczucia ani skrajne stany. Tym razem uwagę skierowałam ku mikroemocjom – ulotnym doświadczeniom, które pojawiają się pomiędzy ludźmi i równie łatwo umykają naszej uwadze, jak znaki interpunkcyjne podczas czytania. Choć pozostają niemal niewidoczne, potrafią zmienić znaczenie relacji równie mocno, jak jeden przecinek zmienia sens zdania.

Każdy znak interpunkcyjny otrzymał dwa obrazy. Nie tworzą one prostych przeciwieństw, lecz ukazują dwa możliwe kierunki odczuwania – pozytywny i negatywny. Razem budują emocjonalny alfabet relacji, ich napięć, pęknięć, zbliżeń i oddaleń.

Znaczenia samych znaków interpunkcyjnych również nie pozostają niezmienne. Współczesna komunikacja cyfrowa nieustannie nadaje im nowe sensy. Kropka, dawniej neutralnie zamykająca zdanie, bywa dziś odczytywana jako chłód, dystans lub pasywna agresja. Wykrzyknik zyskał znaczenie szczerości i entuzjazmu, a wielokropek coraz częściej oznacza zawieszenie, niepewność lub emocjonalne wycofanie. Język ewoluuje wraz z nami, a znaki zaczynają opowiadać o relacjach równie wiele, jak same słowa.

„Interpunkcja miłości” nie jest próbą zilustrowania zasad języka. Wykorzystuje interpunkcję jako metaforę komunikacji, emocji i relacji. Tak jak pojedynczy znak potrafi zmienić znaczenie całej wypowiedzi, tak jedno spojrzenie, gest, przemilczenie czy wyznanie mogą odmienić znaczenie całej relacji.

Każda relacja pozostawia po sobie znak. Czasem jest nim przecinek, czasem pytajnik, a czasem kropka. Ostatni obraz nie zamyka tej opowieści. Pozostawia odbiorcę z pytaniem, którego nie da się rozstrzygnąć za pomocą języka: czy ostatni znak oznacza jeszcze and – ciąg dalszy, czy już end – koniec?”