Ta ukryta siła łączy poszczególne przedmioty ze sobą, pozwala im wybrzmiewać w harmonijnym wielogłosie. Tak właśnie ujawniają się „śniegowe płatki”. Budują one doraźny obraz kolekcji, oznaczają chwilowy stan, w którym myśl sprzęga się z materią i buduje jedyny w swoim rodzaju portret zbierającego. Dla niektórych, istotą kolekcjonerstwa jest zanurzanie się w takich właśnie stanach a nie zwykłe posiadanie.

Można by stwierdzić, że Waldemar Andzelm kolekcjonuje obrazy, instalacje, rzeźby, rysunki i wiele jeszcze różnych typów artystycznych artefaktów. Dobiera je z pieczołowitością. W jego kolekcji są w ciągłym „ruchu”, który odzwierciedla najmniejsze nawet zmiany w jego idei „zbierania”. Byłoby jednak wielkim uproszczeniem tak widzieć tworzoną przez niego kolekcję. Dla mnie osobiście Andzelm jest szczególnym zbieraczem, którego nie interesuje posiadanie rzeczy lecz kolekcjonowanie owych śniegowych płatków. Szczególnym, bowiem interesuje go głównie wejście w intymną niemal interakcję nie z przedmiotami, lecz z zakodowanymi w nich śladami intelektu oraz emocji drugiego człowieka. Fascynują go ludzie, stąd tak charakterystyczne dla jego ponad trzydziestoletniej praktyki kolekcjonerskiej częste głębokie wchodzenie w relacje z poszczególnymi twórcami. Jeżeli nie może tego uskuteczniać, poszukuje w dziełach specyficznych form zapisów-sygnałów, rezonansu wykraczającego wyraźnie poza pole artystyczne. Formowana nieustannie kolekcja opowiada co prawda andzelmową wizję świata, jest jednak nieustannym oddawaniem głosu twórcom, uważnym wsłuchiwaniem się w ich narracje, czerpaniem z potencjału ich myśli i twórczego działania. Prezentowana Państwu wystawa nie powinna być zatem odbierana jedynie jako prezentacja zbioru cennych dzieł. Warto dostrzec w niej opowieść o niepochamowanym pragnieniu utrwalenia, choćby na chwilę owych śniegowych płatków. Warto szukać w niej ulotnych stanów, kontekstów mniej oczywistych niż tylko artystyczna forma i siła wizualnego przekazu”.